Zachowane źródła metrykalne ze straszęcińskiej parafii jednoznacznie wskazują, że najstarszym znanym źródłom przodkiem tej linii był Stanisław Kaczor, urodzony około 1748 roku w Górze Motycznej. To właśnie od niego w prostej linii wywodzi się większość rozrodzonego w okolicy rodu Kaczorów, włączając w to potomków, którzy w późniejszych wiekach wyemigrowali do USA.

Współcześnie przedstawicieli tej rodziny oraz osoby noszące to nazwisko możemy bardzo często spotkać w najbliższej okolicy Dębicy oraz Żyrakowa. W całej Polsce to nazwisko nosi obecnie prawie 14 tys. osób. Z racji tak dużej popularności możemy z całą pewnością stwierdzić, że nie jest to ród pochodzący od jednego wspólnego przodka, a w historii Polski niezależnie od siebie powstało przynajmniej kilkadziesiąt różnych linii Kaczorów. My jednak bierzemy dziś pod lupę ten konkretny ród, który ma swoje głębokie korzenie na obecnym Zachodnim Podkarpaciu, a precyzyjniej w gminie Żyraków.

Etymologia nazwiska

To nazwisko odapelatywne wskazuje na bardzo przejrzyste i naturalne pochodzenie tego słowa od wyrazu pospolitego kaczor (samiec kaczki). Najstarsze polskie zapisy tego nazwiska w źródłach sięgają już roku 1408:

• W dawnych wiekach powstawało najczęściej jako przezwisko nadawane osobom na podstawie specyficznych cech – np. wyglądu, charakterystycznego sposobu chodzenia (kołysania się) lub usposobienia.
• Protoplasta mógł zawodowo być związany np. z hodowlą ptactwa wodnego.

Pochodzenie genetyczne

Pełna analiza Y-DNA połączenie z innymi rodami z naszego regionu.

Fascynujący rozdział tej historii dopisała genealogia genetyczna. Wyniki testów chromosomalnych Y-DNA (dziedziczonego niezmiennie w linii męskiej z ojca na syna) pokazały, że męska linia Kaczorów z Góry Motycznej należy do gałęzi wenedzko-ruskiej staroeuropejskiej haplogrupy I2a-P37.

Idąc po sznurku głębokich mutacji, historia ta prowadzi przez starożytny marker FGC63213. Wspólny przodek tej linii żył około 150 roku n.e., u progu okresu wędrówek ludów i w czasach, gdy na naszych ziemiach rozkwitała kultura przeworska. Genetyczna opowieść kończy się na precyzyjnie zidentyfikowanym, lokalnym ogniwie: FTJ35141. Szacuje się, że założyciel tej podkarpackiej podgrupy żył około 1100 roku n.e. To właśnie on jest u progu XII wieku wspólnym przodkiem Kaczorów oraz innych bliskich rodów z naszego regionu: w tym zbadanych już Długoszów i Papugów.

Jak połączyć rodzime nazwisko z tak głębokim profilem genetycznym? W tym przypadku mamy do czynienia z rodem prawdziwie autochtonicznym, czyli głęboko „zasiedziałym” na naszych ziemiach od tysiącleci. Podczas gdy większość linii I2a ruszyła we wczesnym średniowieczu na Bałkany, a liczne rody R1a migrowały z Europy Wschodniej, praprzodkowie linii Kaczorów pozostali na północy.

Jako genetyczni potomkowie najstarszych, paleolitycznych łowców-zbieraczy Europy (tzw. Starej Europy), z czasem w pełni wtopili się w słowiańską wspólnotę. To najprawdopodobniej ich – jako starożytnych Wenedów (Vistula Veneti) – opisywali w swoich kronikach rzymscy historycy, tacy jak Tacyt czy Ptolemeusz.

Z biegiem wieków ich powolna, promienista kolonizacja dolin rzecznych i puszcz doprowadziła ich na południe, w stronę dorzecza Sanu i Wisłoki. To właśnie tam, u podnóża Karpat, u progu XII wieku ukształtował się ich specyficzny, genetyczny „bastion podkarpacki”. Od blisko tysiąca lat przodkowie tego rodu nieprzerwanie zamieszkują te same obszary, będąc naturalnymi gospodarzami i naocznymi świadkami historii regionu. Taki idealny mariaż na wskroś polskiego nazwiska i niezłomnych, lokalnych genów to genialny dowód na to, jak wielowymiarowe i głębokie bywają korzenie naszych rodzin.